مقاله- منیر اضمحالی
مقدمه:در حالی که در گوشه و کنار دنیا، مرزهای سرعت اینترنت جابهجا میشود و دسترسی پایدار به زیرساختهای دیجیتال به یک اصل بدیهی تبدیل شده است، مردم استان کرمانشاه با یک واقعیت تلخ و غیرقابل باور دست و پنجه نرم میکنند: اینترنتی که وجود ندارد یا به قدری ضعیف است که عملاً بیفایده است.
در مقابل این نارضایتی فراگیر و ملموس، اظهارات مسئولین محترم مخابرات استان، همچون نوری در یک سراب، وعدههایی از جنس سرعتهای خیرهکننده و دسترسی فیبر نوری تا ۱۰۰۰ مگابیت بر ثانیه را به گوش میرساند. شعارهایی مانند “به دنیای فیبر بپیوندید” و اعلام اجرای طرحی با اعتبار ۱۵۰۰ میلیارد تومان برای جایگزینی کابلهای مسی، اگرچه به لحاظ ظاهری دلگرمکننده است، اما در عمل چیزی جز «آمار دادن دروغین» و مایوس کردن بیشتر مردم نیست.
تضاد بنیادین اینجاست:
مسئولین در مورد دستاوردهای بزرگ و زیرساختهای پیشرفتهای صحبت میکنند که مردم کرمانشاه، در بسیاری از نقاط شهر و به خصوص مناطق روستایی استان، هرگز آن را لمس نکردهاند. اینترنت پرسرعت که در بیانیهها به عنوان «واقعیت» معرفی میشود، برای بسیاری از شهروندان، یک رویای دور از دسترس باقی مانده است.
وقتی یک شهروند برای اتصال ساده به یک جلسه آنلاین یا انجام یک فعالیت کاری روزمره با قطعیهای مکرر و سرعتهایی در حد چند کیلوبیت در ثانیه دست و پنجه نرم میکند، هرگونه صحبت از “سرعت مناسب” یا “نوسازی شبکه” نه تنها بیاثر، بلکه توهینآمیز تلقی میشود. این تناقض، اعتماد عمومی به مدیریت زیرساختهای حیاتی استان را به شدت خدشهدار میکند.
در نتیجهتا زمانی که دسترسی پایدار، پایدار و با کیفیت به اینترنت برای اکثریت مردم کرمانشاه برقرار نشود، هرگونه آماری در مورد اجرای موفق پروژههای چند هزار میلیاردی، تنها به عنوان توجیهی برای عملکرد ضعیف تلقی خواهد شد. اولویت واقعی باید پوششدهی و کیفیت خدمات در نقاطی باشد که مردم هماکنون در آن زندگی میکنند، نه صرفاً اعداد و ارقامی که تنها در اسناد اداری قابل مشاهده هستند. ✍️ منیر اضمحالی