سلام فردا نیوز؛سرمایههای گمشده: چرا رنج کودکان کار! آینده یک ملت است
پیامبر رحمت (ص) فرمودند: «کودکان را دوست بدارید و نسبت به آنان رئوف و مهربان باشید.» اما در میان هیاهوی زندگی شهری، هستند کودکانی که جایگاهشان نه در کلاس درس و آغوش خانواده، که در چهارراهها و کارگاههای سخت معنا میشود. «کودک کار» تصویری تلخ از فقر و محرومیت است؛ داستانی از کودکی ربودهشدهای که بذر تلخترین آسیبهای اجتماعی را در روح و روان خود میکارد. این نگاهی است به رنج خاموش کسانی که قرار بود معماران فردای این سرزمین باشند.اگر واژه «کودک کار» را معنا کنیم، به کودکی اطلاق میشود که به دلیل فقر، بدسرپرستی، فقدان والدین یا درآمد ناکافی خانواده، مجبور به اشتغال در جامعه است. این طیف وسیع از کودکان با محدوده سنی تقریبی ۶ تا ۱۵ سال، تحصیل را رها کرده و در کف خیابانها، معابر، چهارراهها و بدنه جامعه به کارهایی چون گدایی، واکسزنی، گلفروشی، پاک کردن شیشه خودروها، زبالهگردی یا کار در کارگاههای سخت و مشاغل زیانآور مشغول هستند.این کودکان، قربانیان فقر و مظلومانی هستند که از دنیای شیرین و لطیف کودکی، از حق درس خواندن و رشد در محیط تربیتی و در کنار خانواده محروم ماندهاند. رشد در خیابان، بستری برای شکلگیری ناهنجاریهای غیراخلاقی، بزهکاری و رفتارهای ناپسند در روح و روان آنها فراهم میآورد که این خود، آینده آنها را نیز تحت تأثیر قرار خواهد داد.این کودکان اغلب مورد خشونت کلامی و فیزیکی قرار میگیرند، با الفاظ رکیک مواجه میشوند، و متأسفانه در معرض تجاوز و آزارهای جنسی قرار دارند، و به بهترین شکل، طعمهای برای سوءاستفاده برخی سودجویان میشوند.کودکان، آیندهسازان کشور و جامعه محسوب میشوند و در شکلگیری، پیشرفت و تعالی آینده جامعه نقشی بسزا دارند. این گروه نیازمند نگاهی ویژه از سوی مسئولین ذیربط است؛ نگاهی که نسبت به زندگی، خانواده و محیط رشد کودک غفلت نورزد. آیا غیر از این است که فردی که روح و جسمش در دوران کودکی دستمایه نامهربانیها و خشونتها شده و بذر بزهکاری، کینه و رفتارهای غیراخلاقی در وجودش کاشته شده، دنیای بزرگسالی تیرهای خواهد داشت و روحش آرام نخواهد بود؟ این رفتارهای تند و ریشهدار میتواند آسیبی حاد و تهدیدی جدی برای کل جامعه باشد.
ا این وجود، خوشبختانه به لطف نگاه مسئولانه و تعهدپذیری مدیران مربوطه نسبت به این طیف از کودکان (بیسرپرست، بدسرپرست و کار یا بازمانده از تحصیل) و با مشارکت نهادها، سازمانها، صاحبنظران و دغدغهمندان فرهنگی و اجتماعی، شاهد کاهش آمار کودکان کار در سطح استانها و شهرها هستیم. به طور خاص در استان غیور، مهربان و شهیدپرور کرمانشاه، به لطف نگاه دغدغهمندانه بانیان امر و مسئولین مربوطه، صحنهای از وجود کودکان کار مشاهده نمیشود و تلاشها برای ریشهکنی این معضل در سطح استان در جریان است.
امیدواریم روزی برسد که در هیچ جای پهناور ایران زمین، آماری تحت عنوان «کودک کار» وجود نداشته باشد و شاهد پیشرفت، رشد و تعالی تمام فرزندان و آیندهسازان کشور در تمامی عرصهها باشیم.
✍️زینب دوستی سرچمی