به گزارش خبرنگار سلام فردا نیوز،بیمارستان امام رضا (ع) کرمانشاه، به عنوان یکی از بزرگترین و مهمترین مراکز درمانی و آموزشی غرب کشور، این روزها نه محلی برای تسکین درد، بلکه کانون بحران، بینظمی و رنج مضاعف بیماران و همراهان آنها شده است.
مشاهدات عینی و گزارشهای پرتعداد مردمی از این مرکز درمانی،تصویری وحشتناک و کاملاً مغایر با رسالت یک بیمارستان دولتی را نشان میدهد؛ وضعیتی که کرامت انسانی و حق برخورداری از خدمات درمانی شایسته را به طور کامل زیر پا میگذارد.
اولین شوکی که به محض ورود به بیمارستان امام رضا (ع) به بیماران و همراهانشان وارد میشود، ازدحام بیش از حد و وضعیت اسفناک بهداشتی است. فضای بیمارستان بسیار شلوغ، آلوده و فاقد استانداردهای اولیه پاکیزگی است.
کثیفی کفپوشها، راهروها و بخصوص سرویسهای بهداشتی در شرایطی غیرقابل استفاده قرار دارند که گویی نظارت بر نظافت به کلی رها شده است.
این سطح از آلودگی و بیتوجهی به بهداشت محیط، نه تنها روند بهبودی بیماران را کند میکند، بلکه عملاً بیمارستان را به عاملی برای شیوع بیماریهای ثانویه و افزایش خطر عفونت تبدیل کرده است.
اما فاجعه محدود به وضعیت فیزیکی نیست. کیفیت سرویسدهی و نحوه برخورد پرسنل، وضعیت را به مراتب دردناکتر میکند.
یکی از مواردی که همه ی بیماران و همراهان بیماران از آن شاکی بودند،عدم پاسخگویی مناسب است.بیماران و همراهان آنها برای دریافت ابتداییترین پاسخ، راهنمایی یا رسیدگی به یک نیاز ضروری، باید ساعتها در انتظار بی جوابی بمانند.
رفتار بخش قابل توجهی از پرسنل، تند، غیرحرفهای، تحقیرآمیز و به دور از هرگونه همدلی است. جایی که بیمار و همراه او بیش از تحمل درد بیماری، باید بدرفتاری و بیتفاوتی را تحمل کنند.
در بیمارستان امام رضا، کسی پاسخگوی درد نیست. این وضعیت نشاندهنده یک بحران جدی در مدیریت، نظارت و آموزش اخلاق حرفهای در این مرکز درمانی است.
در کنار این همه معظل در این بیمارستان اتاق عمل؛ جولانگاه آموزشی های بدون تعهد است.
مهمترین و خطرناکترین دغدغه،که مستقیماً جان بیماران را تهدید میکند، سوءاستفاده از وضعیت آموزشی بیمارستان است. بیمارستان امام رضا (ع) به سادگی و بدون اخذ رضایت آگاهانه و شفاف از بیمار، آنها را به عنوان “سوژه آموزشی” در اختیار دانشجویان یا افراد تازه فارغالتحصیل شده با تجربه محدود قرار میدهد که نتیجه این سو مسئولیت قطعا قصور و بی توجهی نسبت به شرایط بیمار است.
در بیمارستان امام رضا سلامت افراد فدای آموزش شده است. بیماران، به ویژه در بخش جراحی، بدون نظارت کافی و تعهد حرفهای توسط افراد فاقد تجربه کافی جراحی میشوند. گزارشهای مردمی متعدد حاکی از آن است که بیماران به دلیل خطاهای ناشی از بیتجربگی، مجبورند در مدت زمانی کوتاه، دو یا حتی سه بار به اتاق عمل بازگردند و هر بار با نقص یا مشکل جدیدی از جراحی خارج شوند. این تکرار جراحی، نه تنها هزینههای درمانی را به شدت افزایش میدهد، بلکه جان بیمار را مستقیماً به خطر میاندازد و طول دوره نقاهت را به جهنم تبدیل میکند.
پر واضح است که اساتید و جراحان مسئول، نظارت کافی و لازم را بر روند جراحیهای آموزشی ندارند و سلامت و زندگی انسانها را فدای آموزش بیقاعده کردهاند.میشه گفت:
استفاده از عبارت قوی و دردناک “کشتارگاه” که توسط بسیاری از مراجعین به کار برده میشود، نتیجه مستقیم همین بینظمی، آلودگی، بدرفتاری و اکنون، به خطر افتادن جان انسانها به دلیل خطاهای آموزشی است. بیمارستان امام رضا (ع) کرمانشاه در حال حاضر نه یک پناهگاه برای درمان، بلکه فضایی است که در آن، کرامت انسانها در زیر سایه سوءمدیریت و بیتوجهی مطلق دفن شده است.حال این یک
مطالبه عمومی از مسئولین است که باید فوراً ورود کنند و امنیت جانی بیماران را تأمین نمایند!
از مسئولین دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه و وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی انتظار میرود تا با تشکیل تیمهای بازرسی فوری و بدون مماشات، به این وضعیت اسفناک پایان دهند.در بیمارستان امام رضا
اقدامات فوری مورد نیاز است تا هر چه سریعتر این مشکلات و معضلات که جدید هم نیستند از ریشه حل شود.از جمله کارایی که باید در راستای سر و سامان دادن به این بیمارستان باید انجام بگیرد،
یک:تشکیل کمیته تخصصی برای بررسی فوری و شفاف تمام موارد تکرار جراحی و نقایص پس از آن.
دو: تضمین حق بیمار برای اطلاع از سطح تجربه جراح و عدم سوءاستفاده از بیماران در فرآیندهای آموزشی بدون رضایت کامل.
سه: الزام اساتید مجرب به حضور فعال و نظارت لحظهای بر جراحیهای آموزشی.
چهار:رسیدگی فوری به بهداشت و رفتار پرسنل که شامل افزایش محسوس نظافت، ضدعفونی و برخورد با موارد بدرفتاری است.در پایان متذکر میشم که
جان و سلامت مردم کرمانشاه نباید قربانی این سطح از سوءمدیریت و بیتوجهی باشد. سکوت در برابر چنین وضعیتی، پذیرش ادامه فاجعه است.
منیر اضمحالی کد۱۶۲